Są sytuacje kiedy paniczny strach twojego malca wymaga szybkiej interwencji specjalisty.

Kiedy zostaje przekroczona „zdrowa” dawka lęków i maluch boi się tak bardzo, że to uczucie paraliżuje go, odbiera mu spokojny sen, radość życia, ochotę do poznawania świata, musimy pomóc mu i to możliwie szybko.

Lęk czy strach

To nie to samo, chociaż mówimy, że boimy się zarówno wtedy, kiedy przeżywamy strach, jak i wtedy, kiedy ogarnia nas lęk.

Strach przeżywamy w sytuacji realnego zagrożenia. To wrodzona, instynktowna reakcja na grożące obiektywne niebezpieczeństwo, która przygotowuje cały organizm obrony, lub do ucieczki (np. przed bólem, ogniem, zwierzętami drapieżnymi i innymi poważnymi zagrożeniami).

Strach mobilizuje nas do działania obronnego, nie jest więc uczuciem jednoznacznie negatywnym, bo często pozwala ocalić życie, czy zdrowie.

Lęk to szczególna forma strachu. Ten stan emocjonalnego niepokoju pojawia się jako reakcja na zagrożenie, którego źródło nie jest dokładnie znane, a sygnały niebezpieczeństwa często są irracjonalne. Występuje on zwłaszcza w sytuacjach oczekiwania i niepewności, gdy nie mamy kontroli nad tym, co się dzieje.

Dziecko nie jest w stanie odróżnić zagrożenia rzeczywistego od irracjonalnego, więc lęk i strach w gruncie rzeczy przeżywa tak samo. Dlatego strach przed utratą rodziców może być dla malucha tak samo silny, jak i lęk z powodu smoka czającego się pod łóżkiem.

Co robić?

Przyznaj dziecku prawo do bania się. Powiedz mu, że każdy czasem się boi i nie ma w tym niczego nagannego. Poznaj przyczyny lęku – uważnie obserwuj, w jakich sytuacjach on występuje? Kiedy dziecko się uspokaja?

Bądź cierpliwa i taktowna – to najlepsza strategia. Rozmawiaj z dzieckiem o jego lęku, ale w takiej ilości, ile ono potrzebuje. W odpowiedzi na jego pytania, mów prawdę, unikając rozwlekłego wyjaśniania. Upewniaj je, że nie dzieje się z nim nic złego, i że wkrótce poradzi sobie z problemem.