Jeśli kara jest konieczna…

Czasem jednak bywa tak, że mimo naszych starań zachowanie dziecka wykracza poza ustalone przez nas granice i kara jest nieodzowna. Jak ukarać dziecko, by odniosła pożądany skutek? Wyciszenie. Odpada przemoc, krzyk, agresja. Jesteś dla dziecka najważniejszym wzorcem do naśladowania, zatem powtórzy w życiu twoje zachowania. Dzieci, które łatwo wpadają w złość, najbardziej męczy je bezruch i obojętność. Dlatego największy opór nieposkromieni złośnicy stawiają wówczas, gdy każe się im kilka minut usiedzieć na dywaniku czy krześle. Zwłaszcza, gdy kara odbywa się w pustym kącie. Siedzenie na krześle, w samotności, coraz częściej stosują przedszkola. Bo ten czas dzieci wykorzystują, z braku innych zajęć, na „zastanowienie się" nad sobą. Takie wyciszanie dobrze też robi rodzicom. Kiedy jesteście wyprowadzeni z równowagi, najłatwiej o błędne decyzje czy agresję. Zatem, gdy dziecko uspokaja się, uspokajamy się i my. Potem jesteśmy gotowi do rzeczowej rozmowy.

Wyciszanie łatwo stosować w domu. A co zrobić w sklepie, gdy dziecko rzuca się na ziemię, bo nie dostało zabawki? Lepiej ją kupić, by uniknąć „wstydu"? Otóż to wstyd ulegać zachciankom. Wyprowadź malca ze sklepu i pozwól mu się wyciszyć na zewnątrz. Jeszcze przed wyjściem z domu ustalcie, co możecie kupić (listę dobrze zrobić razem). Nie pomogło i masz tupanie? Patrz wyżej! Konsekwencja. Kara powinna być stosowna do przewinienia i wymierzana konsekwentnie. Jeśli zapowiadasz tydzień bez telewizji, nic nie może zmienić tej decyzji. Dokładnie określ czas kary i wyjaśnij za co dziecko ją dostało. Odbieraj to, na czym maluchowi zależy. Niejadek łatwiej zrezygnuje z cukierków niż pogadania z mamą. Jeśli ją zranił, bardziej go zaboli jej milczenie, niż brak deseru.

Czytaj również:

Bić czy nie bić?

Blaczego nie rozumiemy nastolatków?