Myśl, że trzeba przejąć pełną opiekę nad delikatnym maluszkiem, nieraz przeraża rodziców dzieci przedwcześnie urodzonych.

Tymczasem zazwyczaj niewiele się ona różni od tego, co czeka opiekunów malców, które przyszły na świat w terminie.

Lekcje w szpitalu

Malec, który trafia do domu, nie jest już tak kruchy i bezbronny, jak wtedy, gdy przyszedł na świat. Najtrudniejszy okres, kiedy nie jest zdolny samodzielnie się odżywiać, oddychać lub przechodzi infekcję, spędzi bowiem w szpitalu pod fachową opieką. Do domu wypisuje się dopiero wcześniaki stabilne, najczęściej ważące już pełne dwa kilogramy.

To oczywiście nie tak wiele, skoro niedoświadczeni rodzice zdrowych, urodzonych o czasie maluchów, ważących ok. 3,5 kg., także są przerażeni pierwszą kąpielą czy przewijaniem. Jednak zazwyczaj mamusie i tatusiowie wcześniaków doskonale wiedzą, jak się nimi zajmować. W nowoczesnych oddziałach neonatologicznych, czyli tych, które zajmują się się leczeniem wcześniaków, rodzice bardzo szybko są włączani w opiekę nad malutkimi dzidziusiami.

Pewni doradcy

Jeśli nie jesteście pewni swoich umiejętności, zanim zabierzecie dziecko do domu, wypytajcie o wszystko pielęgniarki i położne. One najlepiej wiedzą, jak zadbać o maleństwo. Zróbcie w ich obecności próbę generalną: spróbujcie samodzielnie nakarmić, przewinąć i wykąpać malucha. Będzie okazja do ewentualnej korekty. Poproście o numer telefonu, by w każdej chwili móc już w domu zasięgnąć porady. Nie nadużywajcie jednak cierpliwości personelu medycznego: w szpitalu dbają o dzieci w gorszym stanie niż te, które trafiły już do domu.

Skąd zatem czerpać informacje? Od rejonowego pediatry, rodziców innych wcześniaków, w grupach wsparcia. Szukając rodzin w swojej okolicy, które borykały się z podobnymi trudnościami, skorzystajcie ze strony Fundacji Wcześniak Rodzice-Rodzicom (www.wczesniak.pl). Pamiętajcie jednak, że niemal każdy malec przedwcześnie urodzony to indywidualista, rozwijający się w swoim tempie, walczący z konsekwencjami wcześniactwa o różnym nasileniu. Zatem w sprawach poważniejszych, nawet zmianach skórnych, czy zmianach zachowania, zawsze zasięgajcie opinii pediatry.