Czyli melodramat pt. "Pożegnanie z papkami".

Większość dzieci, wraz z rozszerzaniem diety, niemal niezauważalnie przechodzi od rozdrobnionych pokarmów do dań serwowanych w kawałkach. Część jednak reaguje długo odruchem wymiotnym na każdy większy kęs.

Skorupka za młodu

Nie ma w tym nic nadzwyczajnego, że malec na długo przed ukończeniem pierwszego roku życia potrafi przełknąć drobne kawałki. Nie stanie się też nic złego, gdy nastąpi to nieco później. Dziecko roczne może już jeść, pokrojone, to, co dorośli, jeśli tylko nie jest to zbyt twarde, ciężkostrawne czy niezdrowe. Z pewnością jednak nienaturalna jest sytuacja, wcale nie tak rzadka, gdy kilkulatkowi mama miksuje niemal każdy posiłek. Jeśli dziecko nie cierpi z powodu jakiegoś tajemniczego przewężenia gardła, należy podejrzewać, że do w głównym stopniu problem wychowawczy, a nie realny kłopot z przełykaniem.

Lęk przed przyjmowaniem stałych posiłków często, niechcący, wyrabiamy w dzieciach sami. Nie dając mu szansy gryzienia, krzycząc "uważaj, zakrztusisz się" niemal przy każdej próbie zjedzenia czegoś niegroźnego. Wyrobiony nawyk cofania wszystkiego z buzi może się utrwalić.

Czas robi swoje

Nie ma sensu demonizować sytuacji, gdy dwulatek nie chce samodzielnie gryźć i łykać. W końcu zacznie: wśród dzieci cztero-pięcioletnich nie ma już przecież takich, które nie mogą samodzielnie zjeść batonika. Rzecz jednak w tym, by jak najszybciej pożegnać się z papkami dla prawidłowego zgryzu, trawienia (pieczywo pełnoziarniste, czy skórki owoców działają w jelitach, niczym miotełka), a przede wszystkim wygody osoby przygotowującej posiłek. WARTO RÓWNIEŻ PRZECZYTAĆ:

Niewychowawcza godzina wychowawcza

Zrób swojemu dziecku coś pysznego na obiad!