Jupiterimages
Nasza pociecha staje się coraz bardziej samodzielne, uświadamia sobie własną niezależność, zaczyna opisywać siebie za pomocą mowy. Zadaniem rodziców staje się przede wszystkim pomoc i wsparcie, wrażliwość na potrzeby dzieci: z jednej strony bliskości, a niezależności z drugiej. W książce Twoje dziecko, opracowanej przez zespół z Amerykańskiej Akademii Psychiatrii Dziecięcej i Młodzieżowej, autorzy opisują zachowania dwulatków:
1. Dzieci między drugim a trzecim rokiem życia mają już własne zwyczaje, swoją wolę i swój styl bycia
2. Stają się wrażliwe na zmiany i naruszenia „normalnego stanu rzeczy” (denerwują się gdy zakładasz im nową kurtkę, buntują kiedy podajesz im mleko z innego opakowania)
3.. Naśladują dorosłych – chłopcy zaczynają wzorować się na ojcach a dziewczynki na matkach (kopiują tez zachowania innych domowników, starszy braciszek lub siostra może nauczyć malca nie tylko robienia dziwnych min)
4.Manifestują własną indywidualność (gdy Twoja pociecha zbuduje wieżę z klocków zobaczysz na jej twarzy uśmiech triumfu)
Rodzice muszą wziąć pod uwagę fakt, że wyrażany w różnych postaciach gniew i bunt dziecka jest tak naprawdę naturalnym etapem jego rozwoju. Nie oznacza to jednak przyzwolenia na ataki furii i przejawy agresji. Nie możemy dać dziecku do zrozumienia, że jego sposób radzenia sobie z niezadowoleniem jest przez nas akceptowany. Przyjmijmy jednak, że w percepcji dziecka protest jest naturalną reakcją na stawiane przez nas ograniczenia (Dlaczego mama nie pozwala mi podjadać cukru z cukierniczki, rozwijać w mieszkaniu papieru toaletowego?). Dziecko odczuwa, że rodzice przeszkodzili w jego zajęciach i zamiarach.
Starajmy się reagować ze spokojem, nie krzyczeć, ale jednocześnie mówić dziecku jakie zachowania nam nie odpowiadają, czego mu robić nie wolno i odbierzmy zabawkę lub zatrzymajmy rączkę, gdy maluch chce nas uderzyć,. W trudnych chwilach, gdy czujemy, że za moment eksplodujemy, pozwólmy sobie na głębszy oddech – warto skorzystać z pomocy męża, babci, przyjaciółki, lub upewniając się, że dziecko będzie bezpieczne pozostawić je na moment w drugim pokoju, by ochłonąć i przypomnieć sobie, że… z tego się wyrasta.
Autor: Katarzyna, pedagog i socjolog, nauczyciel akademicki, mama 2-letniej Poli i 6-letniego Tymona
WARTO PRZECZYTAĆ:
Jeśli nie wywiadówka, to co?
Dodaj opinię do artykułu
Dodaj opinię do fototematuten wiek to masakra
ja non stop od swojej dwulatki słysze nie nie lubi nie chce i płacz wrzask i bicie (ona mnie). mama nie mama opa mama nie opa itd. masakra. ciekawe ile jeszcze to potrwa?? bo inaczej oszaleje
to tylko NIE
przynajmniej jeszcze nie ma swiadomosci jak strasznie starzy sa rodzice!!!:) No i ze na niczym sie nie znaja;) I w ogole wstyd sie z nimi pokazywac, nigdy nie maja racji, czepiaja sie, daja za malo kasy, itp......
Bunt x 2
Ja mam takich buntowników dwóch... Jeden ma 2 latka, drugi 12 ufff :) Czasami jest naprawdę gorąco ale do przeżycia.Należy się uzbroić w duuużo cierpliwości i jeszcze większe pokłady spokoju :)
Znamy ten ból!
Wymaga to cierpliwości i to duuuuuuuuuużo.Ale są sposoby np.idąc na zakupy do marketu bierzemy wózek na pieniążka i problem z głowy-mały uciekinier siedzi w siedzonku...Mamy dwóch synów 5 i 3 lata-to aktywne dzieci,są wszędzie-nikomu nigdy nie za mało wolności i biegania,gdzieś muszą wyładować energię-ale wiadomo,że kultura musi być-ma się swoje sposoby na rozbiegane nóżki...Tylko nie nerwowo bo skoro my zaczniemy się im stawiać to i dzieciakom ciężko będzie pójść z nami na kompromis.Słowo NIE to normalna sprawa-nawet nam się to często zdarza-a przecież jesteśmy dorośli i mimo doświadczenia i lat pracy staramy się stawiać na swoim-więc nie ma się co dziwić dzieciakom.Dużo miłości i cierpliwości...
zbuntowany brzdąc
Dziecko musi rozumieć sytuację w jakiej się znalazło, bunt jest sprzeciwem mającym uświadomić rodzicowi, że chce, dąży do zrobienia czegoś, kontrola powinna mieć charakter delikatnej perswazji słownej mającej uświadomić dziecku, czy coś jest dobre czy złe i skłonić brzdąca do właściwego wyboru, albo zaniechania robienia czegoś. Z dzieckiem trzeba dużo rozmawiać słuchać tego o co pyta i obrazowo tłumaczyć prostym językiem, spokojnie dotąd aż przestanie zadawać pytania.
Na pocieszenie wszystkim powiem co myślę
Myślę, że takie dzieci są bardziej inteligentne i będą bardziej przebojowe w życiu. Nie łatwo je złamać i będą dążyły bezwzględnie do tego co potrzebują. Sam jestem tatą takiego 1,5 rocznego dziecka i stosuję różne metody - od braku reakcji, po tłumaczenie i nieraz po klapsa. Klaps tylko wtedy gdy emocję są tak duże że oboje nie dajemy rady. Wtedy jest olbrzymi płacz i emocje znikają na dłużej. Bunt mojego syna zaczął się miesiąc po tym jak zaczął chodzić i moim zdaniem teraz osiągnął kumulację bo płacze średnio co 5 min. Moje błędy to brak konsekwencji, brak komunikacji między członkami rodziny co wolno a co nie, brak cierpliwości.
Podobno to przestarzała książka
Na studiach (pedagogika wczesnoszkolna i przedszkolna) mówiono nam, że ta książka jest przestarzała i żeby się do niej nie stosować. Ja co prawda nie czytałam więc swojego zdania nie mam. Za to mam w domu 23 miesięcznego synka..... nie ma 'letko' hehehehe
Małe dziecko odkrywa siłę słowa NIE.
Za jakieś 10 - 12 lat powtórka z rozrywki.
bunt 2 latka
no tak to prawda mam w domu 2 latla i 12 latka .super sprawa, Poprostu czasami mam ochote wyc. Jak to wytrzymac . Wprowadzanie regul jest naprawde wyczerpujace. A sa dzieci ktore same z siebie sa takie grzeczniutkie i ugodowe . TYlko dlaczego nie nasze . Pewniw wilu rodziców tak mysli.
bunt
Moja córka ma 16 miesięcy i też już potrafi powiedzieć NIE! Dwa miesiące temu nawet nie chciała spojrzeć na babcię, z którą zostaje jak ja idę do pracy. Ja to nazywam bardziej sprawdzaniem mnie. Na ile może sobie pozwolić. Bo jak widzi,że mnie to nie rusza, z miejsca inne dziecko:)
2latek
mam synka 2 latka i strasznie mi się buntuje nie słucha się i robi co chce więc jest prawda w tym
Dla tych którzy mają buntowników...
Wszytskim tym, którzy pragną jaknajlepiej wychować swoje pociechy polecam książkę:
Thomasa Gordona "Wychowanie bez porażek w praktyce"
Niezwykła, inspirująca i odkrywcza.
i tak.....
najpierw bunt 2 latka, potem bunt 4 latka, potem nastolatka i tak do dwudzieski :D:D aż się ożenio/wyjdzie za mąż i wyprowadzi, pod warunkiem że nie zamieszka z rodzicami....a potem bunt wnuczka....i koło się zamyka :D ot życie.Już nie mogę się doczekać :D
wpisz słowo, np. ciąża
Założenie profilu i zalogowanie
się w serwisie Dzieci.pl daje
Ci możliwość dodawania zdjęć
i filmów oraz umożliwia
korzystanie z mapy miejsc
przyjaznych rodzinie.
Dołącz do społeczności
szczęśliwych rodziców!
Nie masz jeszcze profilu?
poprzednia
