Ta dolegliwość nie musi oznaczać problemów z układem pokarmowym.

Często jest sposobem na przyciągniecie uwagi rodziców. Nie oznacza to jednak, że można ją lekceważyć.

Po prostu mnie przytul

Każde dziecko, od czasu do czasu, uskarża się na ból brzucha. Zwykle nie trwa to długo. Nieraz jest ucieczką od codziennych problemów. Wtedy najlepszym lekarstwem są czułości, bliskość, ale przede wszystkim ustalenie przyczyny. Jeśli dolegliwość jest spowodowana problemami w grupie rówieśniczej, konfliktem z panią czy z babcią, albo wiarą, że w szafie mieszkają potwory, wówczas wysłuchanie maluszka, zapewnienie o wsparciu i znalezieniu sposobu na dziecięce smutki (rozmowa z przedszkolanką, zapalona lampka), pomoże na pewno i uchroni przed nawrotem "choroby". Czasem ból brzucha to znak, że malec zjadł za dużo słodyczy czy śliwek, albo w jego diecie brakuje błonnika (szczególnie wtedy, gdy dolegliwościom towarzyszy zaparcie). Może być też początkowym objawem infekcji, zwykle wirusowej. Towarzyszy także zakażeniom bakteryjnym, np. zapaleniu gardła i migdałków.

Kieruj się intuicją

Gdy czujesz, że dzieje się coś poważnego, nie lekceważ swojego przeczucia. Znasz przecież dziecko najlepiej i wiesz, kiedy ból brzuszka to wykręt od sprzątnięcia klocków, a kiedy malec naprawdę cierpi. Jeśli ból jest uporczywy, długotrwały, a dziecko opisuje go jako: „kłucie nożem”, „pieczenie w żołądku” czy uczucie ściskania, zawsze wymaga wizyty u pediatry. Nigdy nie lekceważ dolegliwości nocnych: kiedy ból dosłownie wyrywa ze snu, wymaga leczenia. Żadne dziecko nie krzyczy po nocach, by zrobić na złość rodzicom i zakłócić ich sen. Gdy nawet brzuszek jest zdrowy, zaburzenia snu także musicie wyjaśnić. Lepiej odwiedzić pediatrę „niepotrzebnie”, niż zlekceważyć naprawdę groźne objawy. Nim trafisz do lekarza, postaraj się ustalić, gdzie dokładnie boli. To cenna wskazówka, ale nie podstawa do ostatecznej diagnozy. Ból często promieniuje, rozlewa się, albo dziecko samo nie wie, gdzie jest źródło kłopotów.

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ:

Lekcje po lekcjach

• Łatwo powiedzieć "nie, bo nie!"
• Pierwszy bunt