Jedną z przyczyn, która często spędza sen z powiek rodziców, jest zbyt wolno rosnący malec.

Porównują swoje dziecko z równolatkami, wczytują się w tabele wzrostu i… zaczynają się martwić. Czy słusznie?

Niewysoki wzrost niekoniecznie musi być powodem do niepokoju i nie zawsze musi być oznaką nieharmonijnego rozwoju. Wzrost i tempo rośnięcia są przede wszystkim uwarunkowane przez geny. Dlatego gdy rodzice i dziadkowie sami są niezbyt wysokiego wzrostu, raczej nie powinni oczekiwać, że ich potomek będzie się wyróżniał szczególnie okazałą posturą.

Co poza genami?

Wzrost dziecka zależy oczywiście również od innych czynników niż tylko genetyczne. W genach znajduje wyłącznie „program” wzrostu, który przy niesprzyjających warunkach może być zakłócony. Realizację genetycznego wyposażenia mogą na przykład zakłócić choroby, które mama dziecka przechodziła w ciąży, jej nieprawidłowa dieta, albo używki, których sobie nie odmawiała w ciąży (np. alkohol czy papierosy). Po narodzinach dziecka mogą pojawić się kolejne czynniki zakłócające jego wzrost, np. niedożywienie lub dieta zbyt uboga w białko, wapń i witaminy, zbyt mało snu (hormon wzrostu wydziela się przede wszystkim, kiedy dziecko śpi), stres (maluchy pozbawione miłości i ciepła na ogół są drobniejsze od rówieśników) oraz niedobór świeżego powietrza i aktywności fizycznej. Należy również pamiętać, że wcześniaki przez pierwsze miesiące życia są mniejsze od rówieśników, później jednak doganiają ich pod względem wzrostu.

Generalnie ważne jest nie tyle to, jak dziecko prezentuje się pod względem wzrostu na tle swoich rówieśników, ale raczej czy jego rozwój jest harmonijny i nie uległ nagłemu zakłóceniu i czy masa ciała jest proporcjonalna do wzrostu.

Powody do niepokoju

W pierwszym roku życia dziecko rośnie średnio od 18 do 25 centymetrów, w drugim około 10 centymetrów. W następnych latach tempo jego wzrostu maleje, by ponownie przyspieszyć w okresie dojrzewania. Niepokoić powinnaś się dopiero, gdy twoje dziecko bardzo znacząco odbiega od średniej dla danego wieku. Zwłaszcza, gdy rodzice są wysocy, a ich pociecha jest najniższa w klasie, trzeba się zainteresować przyczynami tego zjawiska. Sprawdzisz to, wykonując dokładne pomiary jego wzrostu w odstępie sześciomiesięcznym (najlepiej każdy pomiar wykonaj trzykrotnie i oblicz średnią). Jeśli twoja pociecha cały czas znajduje się nisko na siatce centylowej wzrostu, idź z nią do lekarza.

PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ:

Lekcje po lekcjach

• Łatwo powiedzieć "nie, bo nie!"
• Pierwszy bunt