Po prostu słuchaj

Gdy mama stara się jednocześnie prowadzić z każdym dzieckiem rozmowę i mówi, że „słucha”, to tak naprawdę nikt nie jest ani wysłuchany, ani zorientowany, o co chodzi. Nie można usłyszeć i zapamiętać wszystkiego, co dziecko chce powiedzieć, więc nie czuj się winna. Ale pamiętaj, że lepiej spędzić pięć minut koncentrując się na tym, co każde z nich ma do powiedzenia niż 50, gdy w rzeczywistości myślami błądzisz zupełnie gdzie indziej. Trzeba popracować nad umiejętnością słuchania i komunikowania: przygotuj blok i dwa ołówki. Usiądźcie plecami do siebie – poproś dziecko, aby coś narysowało, a następnie o tym opowiedziało. Na podstawie jego słów, spróbuj odtworzyć rysunek na swojej kartce. Potem wspólnie porównajcie oba, żeby przekonać się, czy się zgadzają.

Przejmij kontrolę nad czasem

Zamiast myśleć o tym, co nie zostało zrobione, zastanów się, jak od jutra dobrze spożytkować cenny czas. Spędzaj go z dzieckiem tak, jak to razem ustalicie po „burzy mózgów”. Rozpisz plan działania na dużym kawałku papieru, a potem przypnij do ściany. Wybierzcie jeden rodzaj aktywności na każdy dzień tygodnia (najlepiej, żeby za każdym razem było to co innego), a następnie zapisz ją w swoim kalendarzu - tak samo, jak wizytę u dentysty czy kosmetyczki. Im bardziej szczegółowe informacje w planie zapiszecie, tym bardziej prawdopodobne, że uda się je zrealizować, np. zamiast ogólnikowego „w weekend”, zanotuj konkretnie: „o 14:30, w sobotę”.

Ojcostwo na pełen etat

Z przeprowadzonych w Wielkiej Brytanii badań wynika, że pomimo zwiększającej się liczby pracujących kobiet, w większości gospodarstw domowych, to ojciec nadal jest osobą, która pracuje w pełnym wymiarze godzin. Z pewnością nie sprzyja to nawiązywaniu i zacieśnianiu więzi z dziećmi. Zdaniem specjalistów, nastolatki - pod wpływem negatywnych stereotypów - mają tendencję do wyolbrzymiania wad ojców. Mężczyźni są „wielkimi nieobecnymi”, żyjącymi z zasiłku, wiecznie szukającymi pracy lub przeciwnie – chorobliwie ambitnymi pracoholikami, zaniedbującym życie rodzinne. W internetowym sondażu dotyczącym różnych aspektów rodzicielstwa, angielskie nastolatki zostały poproszone o przyznanie ocen (A - doskonała, B - bardzo dobra, C - zadowalająca, D – mogłoby być lepiej oraz F – zero). O wiele wyższe noty w prawie wszystkich „kategoriach” otrzymały matki, szczególnie za: wyznawane wartości, aktywny udział w życiu rodziny i częste zapewnianie dzieciom wsparcia.

Mama wie lepiej?

Matki spędzają z dziećmi więcej czasu, niż ojcowie, ale ich rola z czasem powinna znacząco wzrastać. Psychologowie dziecięcy zauważyli pewną niepokojącą tendencję - nastolatki znacznie wyżej oceniają rodzicielskie umiejętności mam, i to niemal w każdej dziedzinie życia. To zrozumiałe, że matki uważane są za najlepszych doradców w zakresie zakupów, mody czy jedzenia. Zastanawia jednak, że dzieci wysoko cenią ich pomoc także w odrabianiu lekcji, zauważają wysiłek wkładany w urządzanie rodzinnych przyjęć, a nawet to, że znają imiona wszystkich przyjaciół dziecka. Ogólnie: matki wygrywały w 35 z 36 kategorii. Nie są tylko lepszymi kierowcami.

Rodzinne porozumienie

Ojcowie wypadają także gorzej w zakresie tzw. umiejętności komunikacyjnych. W innym badaniu, pytano brytyjską młodzież o rozmowy z rodzicami na temat seksu. Prawie połowa przyznała, że ich ojcowie nigdy nie poruszali tego tematu, a niemal 10%, że zrobili to nieudolnie. Łącznie tylko 45% nastolatków uważa, że ich ojciec jest „dobry” lub „doskonały” w mówieniu o pewnych sprawach i nie traci przy tym nad sobą panowania. Z kolei prawie trzy czwarte ojców oceniono jako dobrych „przywódców rodziny”, w porównaniu do niecałych 60% mam. Ojcowie mogą się także pocieszyć tym, że z upływem czasu sytuacja ulega poprawie - młodzież w wieku od 15 do 18 dała im lepsze oceny niż grupa 13- i 14-latków w kluczowych kategoriach, takich jak „szanuje moją prywatność”, „dotrzymuje słowa” i „ma poczucie humoru”.

Ojciec Dyrektor?

Zdaniem specjalistów, młodsze nastolatki są na co dzień bardziej uzależnione od matczynej opieki, ale kiedy dorastają – stają się bardziej niezależne. Wtedy wyraźnie wzrasta rola ojca, który często „wkracza do akcji”, aby wyznaczać granice i zabierać decydujący głos w wielu sprawach, jak np. egzekwowanie prac wykonywanych w domu (sprzątanie) czy określanie czasu powrotu nastolatków z imprezy. Ojcowie są także postrzegani, jako ten rodzic, który udziela życiowych porad i wskazówek w sposób, powiedzmy, mniej uciążliwy.

Dobra motywacja

Motywowanie wyzwala uczucia pozytywne i energetyzujące, zniechęcanie – negatywne i stresujące. Jeśli chodzi o nakłanianie dzieci, na pewno jesteście ekspertami. Dobrze wiecie, jak można przekonać je do tego, co chcecie, aby zrobiły i odwieźć od tego, czego nie powinny. Najważniejsze jest pomóc dziecku wykonywać wszystkie te rzeczy ze zrozumieniem i ochotą. Z badań wynika, że mamy mówią „Nie” od 30 do 50 razy dziennie. Jeśli staje się to nawykiem, słowo traci moc. Dobry motywator mówi „Tak” częściej niż „Nie”. Chwalcie dziecko przy każdej okazji, uświadamiajcie mu jego mocne strony, pomagajcie i wspierajcie w planowaniu każdego etapu zadania.

Napiszcie list…

Dobrze jest „utrwalać” nasze pozytywne emocje – np. zapisując je w postaci listu czy nagrywając. Będzie to unikalny, ponadczasowy dar, który możecie sprezentować dziecku z jakiejś okazji (albo i bez). Teraz będzie mogło sięgać po niego w każdej sytuacji. Najważniejsze, żeby zawrzeć tam to, co o swoim dziecku myślicie i co do niego czujecie. Opowiedzcie mu o swoich odczuciach: o tym, co czuliście, gdy się urodziło, co kochacie w nim najbardziej, o czym myślicie, gdy się przytula, dlaczego czujecie się dumni z bycia jego rodzicami…

Beata Banasiak-Parzych, socjolog rodzinny.

WIĘCEJ O WYCHOWANIU DZIECKA :

Nie chcę do nowej szkoły!

• 10 przemilczanych faktów
• Ty kontrolujesz dziecko, czy ono Ciebie?