Zespół stresu pourazowego jest to zaburzenie wywołane traumatycznym przeżyciem lub wydarzeniem. Dzieci, u których się rozwinął, cierpią na problemy ze snem, koncentracją, żyją w poczuciu ciągłego zagrożenia. Jeśli syndrom nie będzie w porę rozpoznany i leczony może mieć negatywny wpływ na całe życie.

Kilka tygodni temu mój mąż, ja i nasz pięcioletni syn wybraliśmy się na wycieczkę samochodową. Padał deszcz, robiło się szaro, warunki były kiepskie, a droga dość zatłoczona, ponieważ wiele osób wracało do domów z weekendu spędzonego za miastem. – opowiada 28-letnia Marta – Nadjeżdżający z naprzeciwka samochód wyprzedzał inny pojazd „na trzeciego”. Mąż w ostatniej chwili zjechał na pobocze, inaczej doszłoby do zderzenia czołowego, było ślisko, wylądowaliśmy w rowie. Jakimś cudem, oprócz paru stłuczeń i zadrapań, nikomu z nas nic poważniejszego się nie stało. Niestety od tego czasu nasz Kacper panicznie boi się wsiąść do samochodu. Wpada w szał, płacze, prosi nas, żebyśmy nie jechali autem, żadne spokojne tłumaczenia i rozmowy nie pomagają. Gdy próbowaliśmy wziąć go na ręce i siłą usadzić w foteliku, wierzgał się i krzyczał. Doszło więc do tego, że do przedszkola, które jest dość daleko od domu, prowadzimy go na piechotę, co zajmuje prawie godzinę. Niepokoi mnie również, że syn zaczął budzić się w nocy z krzykiem, chyba dręczą go jakieś koszmary. Niepokoi mnie, że on nie może otrząsnąć się po wypadku, nie wiem jak długo będzie to jeszcze trwało i co mogę zrobić. – martwi się mama Kacpra.

Dzieci, które uczestniczyły w wypadkach komunikacyjnych (samochodowych, lotniczych), znajdują się w grupie ryzyka, narażonej na zespół stresu pourazowego (PTSD: posttraumatic stress disorder). Może on dotyczyć również dzieci, które doświadczyły, albo były świadkami katastrof naturalnych, działań wojennych, ataków terrorystycznych, ale również przemocy fizycznej i psychicznej, wykorzystywania seksualnego i permanentnego zaniedbania ze strony rodziców lub opiekunów. Wszystkie te wydarzenia są związane z bezpośrednim zagrożeniem życia i zdrowia dziecka lub innych bliskich osób. Pomijając ewentualne urazy fizyczne, nieprzewidziane i przerażające wydarzenia burzą dziecięcą wizję bezpiecznego świata. Nagle okazuje się, że rodzice nie są wszechmocni i nie mają nieograniczonych umiejętności chronienia przed złem, które może czaić się wszędzie i zaskoczyć w każdej chwili.

Objawy doznanych w psychice zmian mogą objawiać się na kilka sposobów i powodować różne reakcje dziecka:

• przeżywanie tragedii na nowo w nawracających i natrętnych wspomnieniach (koszmary senne, budzenie się w nocy z krzykiem i płaczem),

• unikanie sytuacji, osób i miejsc przypominających o wydarzeniu,

• większą podatność na strach,

• agresję i ataki złości (również w trakcie zabawy),

• ciągłe rozdrażnienie, irytację,

• zachowanie nieadekwatnie do swojego wieku (ssanie kciuka, moczenie się w nocy),

• lęk separacyjny,

• poczucie niskiej wartości i depresję,

• problemy z koncentracją, nauką,

• symptomy fizjologiczne: bóle narządów, problemy z trawieniem, oddychaniem, chroniczne zmęczenie.

JUŻ JESTEŚMY NA FACEBOOKU! DOŁĄCZ DO SPOŁECZNOŚCI SZCZĘŚLIWYCH RODZICÓW!



PRZECZYTAJ WIĘCEJ O WYCHOWANIU DZIECI:

Mądry przedszkolak, jak go wspierać?
Moje dziecko jest apatyczne


BAJKA DLA TWOJEGO DZIECKA
Pingwin