Oczywiście, że masz rację. Wiele kobiet wykorzystuje swoje macierzyństwo i ogólną opinię o tym jak to się trzeba napracować. Jednak najczęściej jest tak, że jeśli nawet matka musi się wysilić to jest też czas żeby się zregenerować. Jeśli otrzymuje przy tym pomoc swojego męża czy innych członków rodziny to wcale nie musi być tak źle. Jestem kobietą, która najprawdopodobniej przeszła depresję poporodową (nigdy nie byłam u specjalisty), ale widząc, że jest coś nie tak wzięłam się za siebie. Dużo pomogły mi rozmowy z siostrą, czytanie artykułów na temat macierzyństwa, nie uciekałam od kontaktu z dzieckiem (chociaż i tak byłam zdana tylko na siebie) bo wiedziałam, że to dziecku nie będzie służyć - trochę w myśl zasady: może lepsza matka taka niż żadna... Wyjście na psychiczną prostą zajęło mi jakieś 2 lata... Jestem człowiekiem odpowiedzialnym i świadomym, że jestem podstawą właściwie wszystkiego dla swojego dziecka. Są kobiety, które myślą, że bycie matką to największa radość w życiu. Może i radość, ale największa to jest odpowiedzialność. Jednak trzeba też czasem przymrużyć na to wszystko oko ;-)

odpowiedz

To straszne jak niektórzy nawet nie starają się wczuć w sytuacje innych, tylko z miejsca są nastawieni negatywnie, szufladkują. Ale to jest chyba najczęściej tak, że jak ktoś nie przeżył prawdziwej depresji, nie czuł tej totalnej beznadziei i obezwładniającego lęku, to nie potrafi sobie tego wyobrazić. Dziwne jednak, że tak trudno zrozumieć, że zaburzenia hormonów i neuroprzekaźników mogą powodować depresje, cukrzyce się jakoś rozumie, a osobom z depresją odmawia się zrozumienia.

odpowiedz

Mam podobne odczucia. To straszne jak niektórzy nawet nie starają się wczuć w sytuacje innych, tylko z miejsca są nastawieni negatywnie, szufladkują. Ale to jest chyba najczęściej tak, że jak ktoś nie przeżył prawdziwej depresji, nie czuł tej totalnej beznadziei i obezwładniającego lęku, to nie potrafi sobie tego wyobrazić. Dziwne jednak, że tak trudno zrozumieć, że zaburzenia hormonów i neuroprzekaźników mogą powodować depresje, cukrzyce się jakoś rozumie, a osobom z depresjom odmawia się zrozumienia. Smutne

odpowiedz

to ja proponuje ci zostac w zwiazku z mezczyzna,bedziesz szczesliwy,bo wy faceci jestescie przeciez idealni....

odpowiedz

Mam nadzieje, ze NIGDY nie bedziesz mial ani zony, ani dzieci, pozbawiony empatii i uczuc wyzszych j.elopie. Jakby faceci rodzili dzieciaki, zapewne przyslugiwalby im roczny urlop, masazysta zafundowany przez NFZ i osobisty psycholog.

odpowiedz

heh, dobre. mam taka kuzynke ma 3 dzieci , jedno urodzila majac 20 lat i po porodzie od razu wstala tzn chciala pokazac jaka to z niej hard baba z drugim to samo, a z 3 zamowila sobie cesarke i wyprawiala takie symulanty jak poporodowe depresje itp, nerwy itp bo myslala ze dadza jej zolte papiry i nie bedzie musiala robic. a tu nawet becikowe marcinkiewicza jej nie objelo. i dobrze gowniarze jednej. i wszystkim do niej podobnym.

odpowiedz

nie ma czegos takiego jak depresja tylko strach przed tym zeby dziecku sie nic nie stalo i obawa ze sobie nie poradzisz. u mnie w rodzinie jedna opowiadala ze ma depresje ciagle a dziecko ma juz trzy lata dlatego nie sprzata i przytyla a teraz znowu jest w ciazy i mowi ze jest zalamana bo wie ze bedzie miala depresje juz szuka kogos zeby sie jej dzieckiem zajol bo ona do tego nie ma nerwow. ale wariatow nie brak

odpowiedz