poprzednia następna 2/10

Nocnikowanie

- "Doskonale pamiętam, jak brat urodzony w 1985 roku godzinami siedział na nocniku, przeglądając dziecięce książeczki. Jednak z tego siedzenia nic nie wynikało, a jak wstawał, miał jaskrawoczerwony, okrągły odcisk na tyłku. Matka i babcia nie dawały za wygraną, bo pediatra, którego słowo było święte zalecał, aby dziecko przyzwyczajało się do nocnika od momentu, jak tylko zacznie samo siadać. A Krzyś był szybkim chłopcem i nie próżnował - uroki pozycji wertykalnej poznał, gdy miał niespełna sześć miesięcy - wspomina 28-letnia Karolina z Wrocławia.

"Parcie" na nocnikowanie i mit związany z turboszybkością, z jaką należy tę czynność wprowadzić w dziecięce życie, nie wydają się dziwne, gdy przeczytamy ówczesne opracowania naukowe związane z tym ważkim tematem. Z książki "Zdrowie kobiety" dowiemy się, że najodpowiedniejszy czas na trening czystości to dziewiąty miesiąc życia dziecka. Autorzy piszą, że wysadzać malucha trzeba przed każdym posiłkiem, należy robić to bardzo systematycznie, a ponadto nauczyć się wychwytywać sygnały wysyłane przez dziecko. Jeśli tylko będziemy w stanie odgadnąć co znaczą pomrukiwania, stękania, przysiady lub nagła i niespodziewana cisza, dziecko, odpowiednio przez nas zachęcane w właściwym momencie szybko zrozumie, o co chodzi z załatwianiem potrzeb w kolorowe, plastikowe wiaderko.

Dzisiejsze badania pokazują, że dziecko powinno nauczyć się siadać na nocnik, kiedy osiągnie wiek -1,5 - 2 lata. Konsultacji z pediatrą wymaga sytuacja, gdy trzylatek co najmniej kilka razy w tygodniu siusia w majtki w ciągu dnia, a czterolatek nie kontroluje moczu w nocy.

• Pomyłki lekarzy - śmiech czy żal?
• Szczepić czy nie szczepić?
• Ciążowe przesądy