Moja żona jest w 7. miesiącu ciąży

Czytam ostatnio dużo na ten temat i chciałbym się dowiedzieć, jak jej pomóc, gdy będzie miała „baby-bluesa”?

Na pytanie odpowiada ekspert, Beata Banasiak-Parzych.

Beata Banasiak-Parzych jest socjologiem rodziny, absolwentką Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na UW. Studiowała także psychologię na SWPS, a obecnie uczy się w szkole podyplomowej na kierunku poradnictwa i interwencji kryzysowej. Jest współzałożycielką i prezesem Stowarzyszenia na rzecz Niezależnych Inicjatyw Rodzinnych LATONA, prowadzącego akcję informacyjno-edukacyjną z zakresu okołoporodowych zaburzeń nastroju i propagującą tworzenie grup wsparcia dla mam. Autorka książek i publikacji, m.in. w „Charakterach” i „Magazynie Pielęgniarki i Położnej” oraz serwisu Matkom Na Pomoc (www.matkomnapomoc.pl)

Odpowiedź:

Najprostszym „lekarstwem” na poporodowy smutek jest obecność bliskich i życzliwych osób. To, że interesuje się Pan samopoczuciem żony na 2 miesiące przed przyjściem dziecka na świat nie zdarza się często – należy więc to podkreślić i docenić. Dzięki tak wrażliwemu partnerowi, Pańska żona z pewnością może czuć się bezpiecznie. Ponieważ samopoczucie młodej mamy ma wpływ także na prawidłowy rozwój dziecka, taka troska dobrze też świadczy o Panu jako przyszłym tacie. Przez kilka dni po porodzie wsparcie prawdopodobnie będzie jej bardzo potrzebne – „baby blues” pojawia się u większości mam. Skoro czytał Pan o tym zjawisku, zapewne wie już, że pojawia się na skutek zachwiania gospodarki hormonalnej. Stąd wahnięcia nastroju, wzmożona płaczliwość czy smutek, czyli zachowania jakich po szczęśliwej mamie nikt by się nie spodziewał. Choć kobiety cierpiące na „baby blues” bardzo się starają, zwykle nie są w stanie „wziąć się w garść” czy „nie rozczulać”, jak im się często doradza. Do tego dochodzą obawy, czy poradzą sobie z delikatnym noworodkiem, a także niepokój, że nie potrafią uspokoić lub nakarmić maluszka. Długo przygotowywały się do tej chwili, a teraz wszystko wydaje się iść nie tak… Kobiety, czując presję bycia szczęśliwą i jednocześnie nie potrafiąc uporać się z nowymi obowiązkami, popadają w jeszcze większe przygnębienie i tak nakręca się spirala bezradności i przekonania do „nienadawania się” do roli matki. Jeśli więc chce Pan wspierać żonę, proszę nie oczekiwać, że od razu każda czynność przy dziecku (karmienie, przewijanie) będzie przychodzić z łatwością. To wymaga czasu i trzeba uzbroić się w cierpliwość. Jeśli jednak taki stan trwa dłużej niż tydzień, warto pomyśleć o fachowej pomocy dla młodej mamy, o kimś cierpliwym i kompetentnym, kto będzie mógł poświęcić jej czas i pokaże wszystko - nie krytykując przy tym i nie zniechęcając. To może być inna doświadczona mama z waszej rodziny, ale warto zastanowić się nad wynajęciem położnej lub douli.



WIĘCEJ O PROBLEMACH ZDROWOTNYCH I CIĄŻY:

Depresja poporodowa

• Usg genetyczne w ciąży
• Napady lękowe i depresja a ciąża