Jak poradzić sobie po stracie dziecka? Radzi ekspert, socjolog rodzinny.

Jestem po trzech poronieniach. Straciłam już całkowicie nadzieję, że jeszcze kiedyś będę mieć dziecko. Nic mnie nie cieszy, a na widok matek z dziećmi czuję ogromną złość. Chyba w ogóle przestanę wychodzić z domu. Jak dalej żyć?

Na pytanie odpowiada ekspert, Beata Banasiak-Parzych.

Beata Banasiak-Parzych jest socjologiem rodziny, absolwentką Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na UW. Studiowała także psychologię na SWPS, a obecnie uczy się w szkole podyplomowej na kierunku poradnictwa i interwencji kryzysowej. Jest współzałożycielką i prezesem Stowarzyszenia na rzecz Niezależnych Inicjatyw Rodzinnych LATONA, prowadzącego akcję informacyjno-edukacyjną z zakresu okołoporodowych zaburzeń nastroju i propagującą tworzenie grup wsparcia dla mam. Autorka książek i publikacji, m.in. w „Charakterach” i „Magazynie Pielęgniarki i Położnej” oraz serwisu Matkom Na Pomoc (www.matkomnapomoc.pl) Odpowiedź:

Kobiety, które tracą dziecko w wyniku poronienia, wraz z nim często tracą też swoje marzenia, plany i poczucie szczęścia. Pani przytrafiło się to trzykrotnie… Ma więc Pani prawo czuć się przygnębiona i rozczarowana. To zrozumiałe, że widok innych mam z dziećmi budzi w Pani złość. Proszę pozwolić sobie na odczuwanie wszystkich negatywnych emocji - nie ma sensu udawać, że nic się nie stało. Zdarzyło się przecież coś bardzo, bardzo niesprawiedliwego…

Jednak zamykanie się (i to dosłowne) na świat nie wydaje się być dobrym rozwiązaniem. Pani życie ma sens bez względu na to, czy urodziła Pani dziecko czy nie. Niektórzy uważają nawet, że nasze istnienie nabiera jeszcze większej wartości poprzez to, co robimy dla innych…

Czy rozważała Pani adopcję? Jeśli pragnienie bycia matką jest w Pani tak silne, może warto zastanowić się nad takim rozwiązaniem? Jest wiele sposobów zaopiekowania się dziećmi, których biologiczni rodzice nie chcą lub nie mogą wypełniać swoich obowiązków. Takiej decyzji nie podejmuje się oczywiście od razu, ale – jak mawia stare powiedzenie - nawet najdłuższa podróż zaczyna się od pierwszego kroku.

Zobacz również:

Nawalone w trąbę

Trudna droga baletnicy