Jaka jest rola rodziny i partnera ciężarnej w leczeniu tokofobii?

Zdecydowanie podstawowa. Najbliższe osoby cierpiącej kobiety stanowić powinny dla niej solidne oparcie, a ich postawa być pełna empatii, ciepłych uczuć i pozbawiona oceniania. Gdy zaburzenie zostanie zdiagnozowane, należy (w miarę możliwości) opowiedzieć o nim rodzicom i przyjaciołom, dzięki czemu uniknie się w przyszłości bolesnych pytań o „powiększenie rodziny”, natomiast ciężarna otrzyma, tak potrzebne w jej przypadku, wsparcie i opiekę. Jednak w obu przypadkach największy ciężar spoczywa na partnerze kobiety - w chwili rozpoczęcia terapii to jego czynne uczestnictwo i szczere zainteresowanie mogą stanowić klucz do wyzdrowienia. Przede wszystkim musi być on jednak cierpliwym i uważnym słuchaczem, przyjacielem i opiekunem.

Czy istnieją i jak działają lokalne grupy wsparcia? Czy kontakt z innymi matkami może być pomocny?



Obecnie w całej Polsce doskonale rozwija się ruch „spotkaniowy” przy szkołach rodzenia. Panie poznają się i zaprzyjaźniają podczas zajęć, a potem utrzymują serdeczne kontakty poza takimi zawiązanymi, często spontanicznie, klubami. Życzliwość ze strony innych mam jest nieoceniona – moim zdaniem to, obok wsparcia otrzymywanego od partnera i fachowej pomocy lekarzy i położnych, jeden z filarów gwarantujących ograniczenie występowania emocjonalnych zaburzeń okołoporodowych. Jednak w przypadku pojawienia się tokofobii, depresji przed- lub poporodowej czy jakiegokolwiek innego zaburzenia, konieczna jest konsultacja ze specjalistą i szybkie podjęcie odpowiedniego leczenia.

Często kobiety, kiedy zauważają problem, przerażają się i boją się, że będą postrzegane jako ciężarne z problemami psychicznymi. To może z kolei prowadzić do odkładania decyzji o wizycie u specjalisty. Jak je pocieszyć i rozwiać ich wątpliwości i obawy?

Najważniejsza jest rzetelna informacja. Osoba świadoma mogących pojawić się problemów i sposobach ich przezwyciężania, jest o tę wiedzę bogatsza. Może się nią podzielić z najbliższymi lub to oni mogą stanowić dla niej oparcie i poprosić o pomoc – jeśli zajdzie taka potrzeba - lekarza. Zjawisko stygmatyzacji jest niestety nadal powszechne i powoduje obawę przed wizytą u psychiatry czy psychologa, ale proszę pamiętać, że to, czy ktoś cierpi z powodu takiego czy innego zaburzenia, może stwierdzić jedynie specjalista. Należy wówczas odpowiedzieć sobie na pytanie, co jest ważniejsze: opinia kilku osób z otoczenia czy zdrowie i szczęście moje i mojej rodziny? Sądzę, że marzenie o posiadaniu dziecka jest dobrą motywacją do zrobienia pierwszego kroku…

Dobrze jednak wiedzieć, że problem można rozwiązać i istnieją specjaliści, którzy wiedzą, jaką opieką objąć przyszłą mamę. Proszę o optymistyczną pointę dla wszystkich przyszłych mam.

Ciąża i poród, zwłaszcza w przypadku pierworódek, to w pewnym sensie podróż w nieznane. I jak w każdej podróży – wszystko może się zdarzyć. Ale im lepiej przyszła mama się do takiej wyprawy przygotuje, tym mniej spraw będzie ją niepokoić. Mając za przewodnika zaufanego lekarza, a za kompana podróży kochającego męża, z pewnością będzie mogła optymistycznej patrzeć w przyszłość.

Serdecznie dziękuję za rozmowę

Również dziękuję.

Wywiad prowadziła: Marta Steiner