Znieczulenie zewnątrzoponowe? Pikuś! Nawet nie wiedziałam, kiedy wbito mi w kręgosłup wielką igłę. O wiele gorsze było samo zakładanie cewnika, szczerze. Bardzo chciałam zobaczyć moment "wyjęcia" Oliwii z mojego brzucha, jednak lekarka dosłownie wyśmiała mój pomysł. "Pani bohaterko, nikt tu nie ma czasu na reanimację, a na pewno byłaby niezbędna" - skomentowała. Nagle straciłam czucie od pasa w dół. Czułam się przynajmniej dziwnie... Moje pole widzenia zostało ograniczone parawanem, który ustawiono na wysokości klatki piersiowej. Obok niego stanęła asystentka anestezjologa, bardzo ciepła i radosna kobieta, która do samego końca trzymała mnie za rękę!

"Teraz rozcinają Pani macicę" - komentowała asystentka. Myślałam, że zaraz eksploduję! Ze szczęścia... Doczekałam TEJ chwili! "Teraz z Pani brzucha wystaje ręka dziecka" - kontynuowała - "Oooo, jest i nóżka!". "Jest, jest! Jest cała, piękna! Dziewczynka! Jest cudowna!" - wykrzyczała ściskając moją dłoń tak, że oczy niemalże "wyszły mi z orbit".

Zamarłam. Chciałam podskoczyć z radości, wydrzeć się, że mam najpiękniejsze dziecko świata, że jestem najszczęśliwsza, tak bardzo chciałam krzyczeć i biegać! Nie mogłam - z oczywistych powodów :)

Oliwka płakała cichutko i nieśmiało - zupełnie, jakby chciała powiedzieć "nie przeszkadzajcie sobie, wpadłam tu tylko na chwilkę". Nie krzyczała jak dzieci, których narodziny widziałam na szklanym ekranie. "Moja mała dama" - pomyślałam rozglądając się za nią po sali. Tymczasem lekarz sprawdzał jej stan i odruchy. Po ogłoszeniu 10 punktów w skali Apgar, pielęgniarka przyniosła mi malutką. Moment, w którym przyłożono mi ją do policzka, był równie wymowny, co obrazy Michała Anioła. Córeczka natychmiast przestała płakać! Była taka maleńka i cieplutka... "Moja najsłodsza, ukochana, wyczekiwana, moja gwiazdka z nieba" - wyszeptałam, a po moich policzkach płynęły łzy.

Pielęgniarki zabrały maleńką po dosłownie dwóch minutach, a ja leżałam "wbita" w stół operacyjny. Zszywanie trwało około godziny, a cała operacja zamknęła się w 90 minutach. Lekarka była zaskoczona moją macicą w kształcie serca - zresztą nie tylko ona :)

Oliwka na świat przyszła 14.05 o godzinie 14:05 - to nie przypadek... Poród był przeżyciem metafizycznym, duchowym, ontologicznym... Nikt mi nie powie, że tylko poród naturalny czyni z rodzącej prawdziwą kobietę!