Czyli wspomnienia z sali operacyjnej. Tak, miałam cesarkę!

"Proszę nastawić się na cesarkę" - usłyszałam od mojej doktor prowadzącej podczas jednej z rutynowych wizyt w 8. miesiącu ciąży. "Pani doktor, nie ma mowy! Położna ze szkoła rodzenia mówiła, że tylko poród naturalny jest dobry dla dziecka" - wypaliłam. "Obawiam się, że nie ma Pani wyjścia. Dziecko leży główką do góry i nie urodzi go Pani siłami natury. Chyba że się jeszcze obróci..." - odpowiedziała.

"Nie ma mowy! Nie dam sobie zrobić cesarki, nie i kropka!Nie po to uczyłam się przeć. Przecież kupiłam już nawet olejki do masowania krocza i codziennie w drodze do pracy namiętnie ćwiczę mięśnie Kegla. Nie, nie dam się pokroić! Cały mój wysiłek poszedłby na marne... Nie ma takiej opcji - przecież natura jest najlepsza i wie o tym nawet przedszkolak! Urodzę normalnie, a Ty, koleżanko z najdroższego apartamentu na świecie, obrócisz się do tego czasu!" - mówiłam do swojego ciążowego brzucha spacerując po parku.

"Fantastycznie!" - wykrzyczała Zuzia. "Ty to masz zawsze szczęście! Zrobią Ci cesarkę za darmo! Ja za swoją zapłaciłam 5 tysięcy..." "Dziecko na pewno się jeszcze obróci, zobaczysz, może nawet w dniu porodu. Urodzisz naturalnie, czuję to" - zapewniała mnie z kolei mama. RATUNKU! Ilu przyjaciół i członków rodziny, tyle opinii. Miałam w głowie totalny mętlik i sama nie wiedziałam, co gorsze. Czy lepiej mieć z góry ustalony termin, czy dać się zaskoczyć odejściem wód płodowych w przymierzalni H&M-u? Czy gorsza blizna na podbrzuszu, czy szwy na kroczu? Czy dziecko woli przeciskać się przez kanał rodny, czy woli być (dosłownie) wyjęte z brzucha? Myślałam, że zwariuję!

Pytania kotłowały się w mojej głowie jak oszalałe. Im więcej książek i publikacji czytałam, tym mniej wiedziałam. W końcu miarka się przebrała! "Co ma być, to będzie" - pomyślałam. "Przecież to nie ode mnie zależy (choć moja ciocia twierdziła, że powinnam stać na głowie, aby dziecko się obróciło) i muszę się z tym najzwyczajniej na świecie pogodzić, zamiast tracić czas na szukanie odpowiedzi na jakieś totalnie niepotrzebne nikomu pytania". Nie nastawiłam się po prostu na nic i kontynuowałam naukę w szkole rodzenia i ćwiczenie mięśni Kegla. Nabrałam dystansu i z radością oczekiwałam na "ten dzień".

Termin cesarki lekarz wyznaczył na tydzień przed właściwym terminem porodu. "Proszę stawić się na Izbie Przyjęć 14 maja o 8:00 rano, oczywiście na czczo" - powiedział. Do gdańskiego szpitala "Na Klinicznej" przyjechałam z ukochaną rodziną. Żartowałam wówczas, że jadę rodzić tak, jakbym miała umówioną wizytę u fryzjera - na dzień i godzinę. Czy bałam się samej "operacji"? Nie czułam lęku. Byłam za to niesamowicie podekscytowana! W końcu od przytulenia mojej córeczki dzieliła mnie już tylko chwila...