Ostatnio coraz większą popularność zdobywa usługa, zwana life coachingiem.

Praca z coachem polega na rozwiązywaniu problemów i osiąganiu celów klienta, przy wykorzystaniu tkwiącego w nim samym potencjału. Okazuje się, że jednym z częstszych powodów, które stoją nam na drodze do szczęścia, osobistego rozwoju i satysfakcjonujących relacji z innymi jest… pułapka wiecznego niepokoju. Bywa, że tak angażujemy się w zamartwianie, że nie starcza nam już sił na szukanie rozwiązania. Niepokoimy się więc nieustannie, każdego dnia fundując sobie niewyobrażalną dawkę stresu. Zmień przyzwyczajenia, przestań się ciągle martwić – to jest możliwe! Zostań swoim własnym trenerem, powiedz „Stop!” i spróbuj wyobrazić sobie ten znak stop w tym samym momencie.

Marnowanie czasu

Czy pamiętasz, kiedy ostatnio byłaś szczęśliwa? Ale tak naprawdę? Nie miałaś żadnych trosk i problemów? O nic się nie martwiłaś? Prawdopodobnie nie… Niepokój może być rodzajem przesądu - obawiamy przestać się czymś zadręczać, bo wydaje się nam się, że dzięki temu jesteśmy w stanie wpływać na swój los. A przynajmniej – przewidywać mogące pojawić się negatywne wydarzenia, by móc potem z satysfakcją powiedzieć „A nie mówiłam?!” Dlatego „wyłączając” przejmowanie się mamy wrażenie, że coś nam umyka, coś tracimy, coś przegapiamy… Ale gdy zżerają nas zgryzoty, jesteśmy jednocześnie zbyt zajęte, aby na problemy spojrzeć z dystansu i znaleźć dla nich rozwiązanie. W efekcie spędzając czas na zamartwianiu się o zwolnienie z pracy, nie masz czasu na poszukiwanie nowej. Rozmyślając w kółko, że znowu poczułaś się rozczarowana zachowaniem partnera, odsuwasz myśl o rozmowie, jaką powinnaś z nim przeprowadzić.

Zatrzymać błędne koło

Chyba nikt z nas nie przyzna, że woli bezsensowne zamartwianie się od poszukiwania rozwiązania problemu. Warto jednak przyjrzeć się temu mechanizmowi - jeśli mamy z czymś kłopot i nagle przychodzi rozwiązanie, odczuwamy ogromną ulgę. Terapeuci mówią więc swoim klientom: Nie czekaj, wybieraj! Albo staniesz oko w oko z przyczyną swoich obaw i podejmiesz działania, albo odpuścisz, gdy uznasz, że chwilowo nic nie możesz zrobić. Może brzmieć to jak wymówka, ale bywa, że nie mamy wystarczająco dużo czasu i/lub informacji, aby uporać się z jakimś dylematem. Dlatego, jak uważają trenerzy, ważne, aby niektórych decyzji nie podejmować pochopnie. Co oczywiście nie znaczy: odłożyć na zawsze. Bo i tak nie uciekniemy od wyboru którejś z dwóch opcji. W pewnym momencie musi się skończyć to całe roztrząsanie problemu. A jeśli, pomimo wszystko, nie jesteśmy w stanie przestać? Możliwe, że… mózg już za nas postanowił, że nie chce podejmować ryzyka.

Unikanie konfrontacji

Zdaniem specjalistów zdarza się, że nasz własny umysł postępuje z nami nie fair, „przekonując”, że martwimy się o jedno, gdy rzeczywisty problem tkwi zupełnie gdzie indziej. Wyobraź sobie, że Twój mąż nie wrócił do domu na noc i nie ma z nim kontaktu, a Ty nie możesz zasnąć, zamartwiając się o jego bezpieczeństwo. Prawdopodobnie już o północy będą Ci przebiegały przez głowę różne warianty, zanim wybór padnie na Straszliwy Wypadek. A może nie potrafisz uwierzyć, że on o Ciebie nie dba, tylko bawi się gdzieś z kumplami i nawet nie pomyśli, że umierasz z niepokoju? Co zdecydujesz – zadzwonisz na policję, żeby oszczędzić sobie niepewności czy… nic nie zrobisz, a do rana i tak nie zmrużysz oka? Uciekanie od konfrontacji z bardziej prawdopodobnym wariantem nic nie da. Co więcej – nie warto robić uników, bo tylko wtedy, gdy wiemy, co jest prawdziwym powodem niepokoju, jesteśmy w stanie podjąć kroki przybliżające nas do jego usunięcia.

Więcej o problemach w związku:

Co gorsze: udawany orgazm czy związek?

• Zdrada - sposób na małżeński kryzys?
• Rodzice idą na randkę